Ik zat te vaak alleen op mijn kamer,
ik voelde me niet echt een man zonder het respect van men vader.
Hij zag zijn zoon vluchtend voor zijn geloof.
Zoals velen was ik door materialisme verdoofd.
 
Dagelijks in de strijd met mezelf,
telkens ging er een stukje verloren van men eigen identiteit.
Ik was weinig thuis, ik ging liever naar buiten.
Ik kreeg tranen bij het schrijven, Allah is mijn getuige.
 
Het doet me pijn om terug te kijken.
Maar ik moet mijn fouten erkennen om niet om op de vlucht te blijven.
Maar ook vooruit kijken heeft zijn kwade,
ik zie mij godverdomme in mijn toekomst verdwalen.
 
Op deze manier van leven wordt mij misschien nog fataal,
maar veel van jongeren spreken geeneens hun eigen taal.
Het is niet omdat we leven in een nieuwe Auswitz,
want we zijn te druk bezig met het switchen van een nieuwe outfit.
 
We zijn verdeeld en dreigen hier te vallen, 
want wij als moslims worden wereldwijd aangevallen.
En als wij ons zelf verdedigen worden we zwart gemaakt. 
Op een veel extremistische manier wat er in de kranten staat.
 
Het zijn er niet een paar maar 1000-tallen, 
in België die trappen in deze muizenvallen.
Er is genoeg werk aan de winkel voor beide handen, 
en wie het vergeten heeft, integratie komt van beide kanten.
 
Je moet eerst mensen laten spreken,
als je ze wilt leren kennen.
En je moet ze eerst leren lopen, 
voordat je ze vraagt om te gaan rennen !
 
Genoeg werk aan de winkel voor beide handen,
en wie het vergeten heeft, integratie komt van beide kanten.
Maar als je zo zit te kijken zal je never nooit weten wat ik voel.
Maar luister naar men teksten en begrijp me wat ik bedoel.
 
- Ferhat Remory